Η Σιωπη
εγνεψε στον Θεραπευτη
κι αγκαλιασε τα μικρα
τα λογια
Ανεμποδιστα
εδεσε το σχοινι στους αστραγαλους
εκανε ενα βημα
και κρεμαστηκε απο τα ποδια
του κρεμασμενου του αδελφου
Τοτε χιονισε
μοναχα στις λευκες του Δασους
στο μονοπατι του
εκει κι ο Θανατος
αναρωτιεται πως μπορεσε να ζησει
τον θανατο σου
Κει που δυσκολευομαστε , οι αλλοι διαπρεπουν
ισως γιατι δεν θελουμε καμμια ρυθμιση τους
μοναχα οι αληθειες μας η μονη μας η εννοια
για να μπορεις να κοινωνεις με τον συνανθρωπο σου
κοιτας στα ματια τον Θεο κι αυτος σε λουζει Φως του
μεσα στην φυση μαθαμε πως μας φιλα η Αγαπη
που δινουμε απλοχερα χιλιαδες τοσα χρονια
χωρις ποτε να νιωσουμε πως ειμαστε οι σκλαβοι
κεινων που την μετετρεψαν σ' ατομικη αναγκη
καθορισμενη απ' την Αρχη που και τους κυβερναει
χαρουμενοι που η λογικη ενωσε τους ιστους τους
και τα χωραφια θρεφουνε τα εργοστασια τους
ομως εμεις τρεφομαστε κι αν θελουμε μπατηρια
ξαπλωνοντας στην ζυγαρια της ιδιαιτεροτητας μας
συνειδητα ασβεστωνοντας την καταπιεση τους
αυτορυθμιζοντας με μιας το νεκταρ της ψυχης μας
σε πραγματα και θεματα που παντα επιστρεφουν
αυτουσια με πινελιες των γυρω μας κι αλατι
βαφοντας ροζ τις μοναξιες και θαλασσια τα μιση
τριβοντας πανω στον κορμο τις πλατες μας στην δυση
μ΄κεινη την Ευγενεια που σπαρταρα τα χειλη και Πιστη
μες στα ματια σου , σαν σπαζουμε την λασπη.
Χαιρομαι σαν συναντω την Κεραμιστρια
Δημιουργει με βαση τα κυκλαδικά ειδωλια
τριγυρνω στην αυλη της κι αγγιζω τα ευπλαστα ακομα
κοιταζοντας την διαλογη , το κοσκινισμα , το ζυμωμα του πηλου
ζουλωντας σχηματα η ανεγγιχτα τ' αφηνω...
Τοτε ακουω την χαρωπη φωνη της κορης της
Η Χαρα κουτσαινοντας αργα , παντα βασανιστικα , με πλησιαζει
φωναζοντας Μη! κουνωντας τα χερια της , μα προσποιειται
Προσεκτικα , με μαστορια τα τοποθετει στη σανιδα
και τρεχοντας σαν τον ανεμο , τα βαζει στον φουρνο για να τα ψησει
να τα παρω μαζι μου , αφου τα 'νιωσα...
Το αλμα περιεκλειε ολη την σοφια
για ν' αγγιξει καποιος ενα ακεφο ουρανο και να ηγηθει
κινουμενος μπροστα
κινουμενος κοντυτερα
συντονιζομενος με καθε κρυφη αγαπη στο διαβα του
Μια λινατσα για ρουχο ολοσωμο
με το περισσευμα κουκουλα στο κεφαλι
εκει στα χωματα του καθενος
δυο ματια ορθανοιχτα , ξεχωρα σε κοιτουν
και περιμενουν διπλα στην σαβουρα
να εμφανισεις το φαι με το νερο
Μ' αλματα λογαριαζονται οι ανθρωποι;
της Δεσποινας
Αστρογιογγι
Το προφίλ μου
